Boskość, doskonałość i wyjątkowość osoby Pana Jezusa Chrystusa

List do Hebrajczyków przedstawia nam wizerunek Jezusa  Chrystusa jako naszego Orędownika na tronie. W liście została przedstawiona chwała naszego Zbawiciela. Oko czytającego spoczywa przez cały czas na Jezusie – „sprawcy i dokończycielu wiary naszej” (Hebr. 12,2). Chrystus zasiada przed nami „ukoronowany chwałą i zaszczytami” w niebie. (Hebr. 2,9). List do Hebrajczyków wyraża również nieporównywalną wielkość ofiary Jezusa w zestawieniu ze wszystkimi ofiarami starotestamentowymi. Autor podkreśla jednorazowy charakter zbawczego czynu naszego Pana. Pierwsza część listu  mówi o majestacie osoby Jezusa, Syna Bożego przewyższającego wszelkie moce niebiańskie, anioły oraz wielkich mężów Starego Przymierza. W drugiej części autor porusza dzieło Jezusa ukazując Go jako odwiecznego, miłosiernego arcykapłana. Trzecia część natomiast zajmuje się skutkami, jakie wnosi spotkanie z osobą Jezusa i osobiste przeżycie Jego dzieła zbawienia, a więc wiara i uświęcenie.

Nigdzie nie zostały tak dobitnie podkreślone boskość i człowieczeństwo Jezusa jak w pierwszym i drugim rozdziale listu do Hebrajczyków. Już od początku poznajemy Chrystusa i jest bardzo dużo o nim powiedziane. Jezus jest Bożym proroczym głosem: „ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna” (Hebr. 1,1). Bóg przemówił poprzez niego w pełni stanowczo, ostatecznie i doskonale. To był zupełnie nowy sposób objawienia Boga, w porównaniu do wcześniejszych, na przykład kiedy przemawiał przez proroków. To  przekraczało wszelkie możliwości i granice ludzkiego pojmowania. Tylko tak Bóg przemówił w pełni. „Boga nikt nigdy nie widział, lecz jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, objawił go” (Ew. Jana 1,18). Chrystus jest Bożym Synem i zostało to podkreślone aż cztery razy w pierwszym rozdziale w wersetach 2, 5 i 8. Jako Syn Boga stał się również dziedzicem wszystkiego oraz przez Niego Bóg stworzył świat. Jego ręka założyła świat widzialny i niewidzialny. On jest wieczny. „Słuchaj mnie, Jakubie, i ty, Izraelu, którego powołałem! Ja to jestem, Ja pierwszy i Ja ostatni. Przecież to moja ręka założyła ziemię i moja prawica rozpostarła niebiosa;”. ( Izajasza 48,12-13 ) Jezus jest odblaskiem i odbiciem Bożej chwały. On jest doskonałym i jedynym pełnym objawieniem Boga. „Kto mnie widział, widział Ojca;”. (Ew. Jana 14,9 ) Jezus jest tym, który podtrzymuje wszechświat, a więc wskazuje to na równość między Bogiem a Chrystusem, bo wszechświat jest w zagłębieniu Bożej dłoni. (Izajasza 40,12-26). Skoro Chrystus kontroluje cały wszechświat, to tym bardziej może kontrolować nasze życie, bo jest Bogiem, więc wszystko o nas wie. Oczyścił nas z grzechów raz na zawsze, czego nie może uczynić żaden człowiek.

Rozdział pierwszy pokazuje również, że Jezus jest wyjątkowy pod względem statusu. Zasiada po prawicy Boga Ojca i jest wyższy od aniołów i wielkich bohaterów starotestamentowych. Miejsce po prawicy jest miejscem uhonorowanym i zaszczytnym. Przysługuje Mu doskonalsze i świętsze imię Syna. Aniołowie oddają Mu cześć, ponieważ uznają Jego boskość. Określenie „Syn” występuje około 12 razy w Liście do Hebrajczyków, co wskazuje na boskość Jezusa. (na przykład Hebr. 3;6 , 5;5.)

Autor Listu do Hebrajczyków porusza również kwestie człowieczeństwa Jezusa w rozdziale drugim. W wersecie 5 jest użyty zwrot ‘Syn Człowieczy’, „Stwierdził to zaś ktoś, kiedy gdzieś powiedział: Czymże jest człowiek, że pamiętasz o nim? Albo syn człowieczy, że dbasz o niego?”,  który w języku hebrajskim znaczy po prostu człowiek. Jezus jest synem Człowieczym, człowiekiem, którego przyjście zostało zapowiedziane w Psalmie 8. Będąc doskonałym obrazem Boga, musiał stać się na chwile mniejszym od aniołów i być wydany ludziom. Był w pełni człowiekiem, dlatego też może nas zrozumieć we wszystkim. Odczuwał głód i pragnienie, smutek, radość. Jedyną rzeczą jakiej Jezus nie doświadczył był grzech.

„Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu.” (Hebr. 5,15) .  Zakosztował śmierci za każdego z nas, bo był doskonały i nie popełnił żadnego grzechu. Jedynie On mógł dokonać tego zbawczego czynu. Jezus jest sprawcą i dokończycielem zbawienia, który stał się doskonały przez cierpienia. Dzięki temu może wstawiać się za nami, ponieważ sam będąc doświadczony, może pomóc tym, którzy przechodzą przez próby.

Chrystus wskazał lepszą drogę do Ojca przez Swoje dzieło. Jest twórcą Nowego Przymierza. W Starym Testamencie wyznaczony arcykapłan miał prawo jedynie raz na rok dostawać się do Bożej obecności – po złożeniu ofiary przebłagalnej za grzechy ludu. Musiał ofiarować krew cieląt i kozłów dla zmycia grzechów ludu i swoich. Potem udawał się do miejsca „świętego świętych”, oddzielonego zasłoną, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Był to tron łaski. To tutaj Bóg spotykał się z człowiekiem za pośrednictwem arcykapłana. Chrystus teraz stał się naszym Arcykapłanem, który wszedł do świątyni niebiańskiej. On stanął w Bożej obecności przynosząc krew własnej ofiary, która oczyszcza nas z naszych grzechów i zapewnia wieczne zbawienie. Teraz On zasiada po prawicy Ojca i wstawia się za nami  u Ojca.

Porównywano Jezusa z aniołami, z Mojżeszem i z Jozuem, z prorokami, ale najważniejszym porównaniem jest porównanie Go z Aaronem – arcykapłanem. Kapłaństwo Chrystusa i Aarona zostały skontrastowane z kapłaństwem Melchizedeka. List do Hebrajczyków dowodzi, ze kapłaństwo Chrystusowe jest większe, niż wedle porządku Lewickiego. Wspaniałą cechą kapłaństwa Jezusa jest niezmienność i wieczność, a ponadto było królewskie, uniwersalne, a więc nie tylko dla Żydów, nie miało ludzkiego rodowodu i nie miało następcy.  „Mając więc wielkiego arcykapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmy się mocno wyznania.  .” (Hebr. 4;14).  Jezus posiada nie tylko kwalifikacje kapłańskie, takie jak Aaraon, ale jest również kapłanem według porządku Melchizedeka, ponieważ Jego kapłaństwo trwa na wieki. Kapłaństwo Aarona nie czyniło ludzi doskonałymi, bo sami byli ludźmi grzesznymi. Chrystus jest wiekuisty i doskonały. „ale Ten sprawuje kapłaństwo nieprzechodnie, ponieważ trwa na wieki” (Hebr. 7,24). Ofiara Chrystusa na krzyżu została złożona raz na zawsze. Wcześniejsze ofiary były powtarzane, były przypomnieniem faktu oddzielenia się człowieka od Boga.  Jego ofiara jest ostateczna z powodu Jego obecnej pozycji w królewskim majestacie. On siedzi po prawicy Bożej. On stał się jedyną ofiarą za nasze grzechy.

Potrzebny był doskonały kapłan i doskonała ofiara, która zapewni człowiekowi dostęp do Boga.  Tego właśnie dokonał Jezus. Jest doskonałym kapłanem, ponieważ jest doskonałym człowiekiem, a jednocześnie Bogiem. W swoim człowieczeństwie może przyprowadzić człowieka do Boga, natomiast w swojej boskości może przybliżyć Boga do człowieka. Ofiarowanie samego Siebie było Jego doskonałą ofiarą, nie musi być powtarzana. Krocząc drogą posłuszeństwa wiodącą przez cierpienia stał się doskonałym arcykapłanem a zarazem sprawcą zbawienia. Jezus jest autorem Nowego Przymierza, gdyż w Swej służbie i chwale przewyższył posłańców Starego Testamentu.

W żadnej innej księdze Biblii, osoba i dzieło Pana Jezusa Chrystusa nie zostały przedstawione w tak szczegółowy a zarazem zapadający w pamięć sposób. Tylko dzięki Chrystusowi Stary Testament nabiera prawdziwego znaczenia. Pan Jezus był Bogiem a razem człowiekiem, dlatego mógł wziąć nasze winy. On był jedyną i doskonałą ofiarą. Stał się wyjątkowym kapłanem, który trwa na wieki. Mając tak wielkiego Boga, powinniśmy być wytrwali w Jezusie, który darował nam wszystko. „Przeto i my, mając około siebie tak wielki obłok świadków, złożywszy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas usidla, biegnijmy wytrwale w wyścigu, który jest przed nami, patrząc na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary, który zamiast doznać należytej mu radości, wycierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i usiadł na prawicy tronu Bożego.” ( Hebr. 12,1-2).

Bibliografia:

  1. Barclay William List do Hebrajczyków
  2. Laubach Fritz List do Hebrajczyków
  3. Mears Henrietta To wszystko o czym mówi Biblia ,s. 599 – 609
  4. Saunders David List do Hebrajczyków (skrypt z wykładów)
© 2020 MARLENA I DANIEL DĄBROWSCY