Czym jest ICD 10 i jak klasyfikuje uzależnienie od alkoholu

Uzależnienie od alkoholu ICD 10 

ICD 10 to nazwa dla 10 edycji Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, Urazów i Przyczyn Zgonów. Klasyfikacja ta została stworzona przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Terminologii medycznej przypisywane są kody, które ułatwiają lekarzom organizację pracy, ale też pozwalają na bardziej efektywne prowadzenie statystyk zachorowalności i zgonów na dane schorzenie. W klasyfikacji ICD 10 można znaleźć dopasowania dla uzależnienia od alkoholu w bloku T, jako efekt zatrucia alkoholem oraz w bloku F zawierającym zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania. Są to dokładnie: zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane użyciem alkoholu. 

Alkoholizm w ICD 10 

W ICD 10 alkoholizm sklasyfikowany jest jako zespół uzależnienia od alkoholu i charakteryzuje się wystąpieniem co najmniej trzech z sześciu wyszególnionych objawów. Istotny jest też czynnik czasowy – objawy muszą wystąpić w okresie przynajmniej jednego miesiąca bądź być podzielone na krótsze epizody na przestrzeni roku. Wskazane w klasyfikacji objawy to:

  1. Odczuwanie bardzo silnego pragnienia graniczącego z przymusem wypicia substancji zawierającej alkohol.
  2. Zaburzona zdolność do samokontroli zachowań związanych ze spożywaniem alkoholu, takich jak: powstrzymywanie się od picia, wyraźna trudność w zakończeniu picia, nawet po zakończonym spotkaniu z udziałem osób pijących; brak kontroli co do ilości wypitego alkoholu.
  3. Fizjologiczne następstwa nadużywania po odstawieniu: drżenie, problemy z układem pokarmowym, bezsenność, lęki i niepokój, obniżony nastrój, w ostateczności majaczenie i drżenie. Chory pozbywa się objawów abstynenckich poprzez kontynuację picia. 
  4. Zmiana tolerancji na alkohol, najczęściej aby się upić chory potrzebuje dużo większych dawek niż wcześniej.
  5. Skoncentrowanie swojego życia wokół spożywania alkoholu, rezygnacja z obowiązków czy pasji na rzecz szukania okazji do picia. 
  6. Picie mimo świadomości jak bardzo szkodliwe jest to dla chorego, ignorowanie zaleceń i interwencji ze strony najbliższego otoczenia. 

Występowanie któregokolwiek z objawów, nawet w mały nasileniu jest już sygnałem ostrzegawczym, że przyjmowanie danej substancji zaczyna wymykać się spod kontroli. Diagnozę można rozpocząć od wypełnienia testu sprawdzającego uzależnienie od alkoholu.  

Jak przerwać ciąg alkoholowy

Przerwanie ciągu alkoholowego wymaga od osoby uzależnionej złożenia sobie samemu deklaracji, że chce przestać pić. O tym jak działa mechanizm, który pozwala na zbudowanie w sobie chęci zerwania z nałogiem pisaliśmy w artykule  o leczeniu odwykowym. Najczęściej pierwszym krokiem do przerwania picia, są wyrzuty sumienia oraz uświadomienie sobie zgubnego wpływu jaki alkohol ma na nasze życie. Niejednokrotnie chory jest odcinany od alkoholu siłą, co stanowi okazję do zaprzestania brnięcia w nałóg, jeśli jednak takiej interwencji nie będzie towarzyszyło przekonanie chorego, nie okaże się ona skuteczna w dłuższej perspektywie. Terapia odwykowa tak jak i każda inna wymaga chęci i samozaparcia samego zainteresowanego.

Destrukcja orientacji życiowej u alkoholika

W momencie trwania uzależnienia w umyśle chorego powstają, często nieodwracalne, zmiany na tle psychicznym. U uzależnionych wytwarzają się specyficzne źródła stresu, które aktywizują mechanizm uzależnienia. Ta dysfunkcja nie jest charakterystyczna tylko dla tego schorzenia, tworzenie się punktów i źródeł trudności jest charakterystyczne również dla innych zaburzeń na tle psychicznym, one jednak nie uruchamiają bezpośrednio wyżej wymienionego mechanizmu. Należy jednak podkreślić, że zmianom na tle nerwicowym bardzo często towarzyszy nadmierne picie bądź nadużywanie leków czy substancji psychoaktywnych. 

Destrukcja skupia się wokół trzech sfer:

  • kontakt z samym sobą: negatywne wizje własnej osoby, poniżanie siebie, niedocenianie swojego życia;
  • kontakty międzyludzkie: agresja, konfliktowość, nadmierna podejrzliwość, skłonność do wycofania, aspołeczność;
  • rozpad systemu wartości: nihilizm, zwątpienie, negowanie wartości i norm, manipulacja.

Deficyt umiejętności życiowych

Osoba uzależniona przejawia znaczny deficyt w zakresie umiejętności potrzebnych do zdrowego i pełnego funkcjonowania. W zależności od fazy uzależnienia może on mieć różne nasilenie. Pojawiają się trudności z rozwiązywaniem sytuacji konfliktowych, komunikowaniem swoich uczuć i radzeniem sobie z wpływem jaki inni mają na nasze życie oraz jaki my wywieramy na ich. Problem stanowi również relacja z samym sobą, spójne widzenie swojej osoby, określanie celów i pragnień a także panowanie nad swoim zachowaniem. Zawsze pod wpływem uzależnienia traci na wartości życie rodzinne i zawodowe.

Myśląc o alkoholizmie należy zawsze mieć na uwadze, że jest to choroba a osoba pijąca jest od pewnego momentu mocno oderwana od samej siebie. Takie postrzeganie może w minimalnym może stopniu, ale zawsze, ułatwić osobom bliskim interakcje z pijącym. Jeśli od jakiegoś czasu pojawia się w nas przekonanie, że ktoś w naszym otoczeniu może zaczynać wchodzić w uzależnienie, warto skontaktować się z przychodnią, specjalista pomoże w prawidłowej ocenie sytuacji i pozwoli zwiększyć szanse na jak najszybsze wyleczenie czy niedopuszczenie do powstania nałogu.

© 2021 MARLENA I DANIEL DĄBROWSCY