Jak sobie radzić z syndromem DDA

Jak sobie radzić z syndromem DDA

Pod pojęciem Dorosłych Dzieci Alkoholików kryje się szeroki zespół cech o charakterze zaburzeń. Dlatego podczas diagnozy należy wykazać się szczególną ostrożnością. Osoba obarczona tym schorzeniem jest bez wątpienia pokrzywdzona i nie zawiniła w sposób bezpośredni w okresie warunkowania, jednak z drugiej strony nie może tłumaczyć swojego postępowania jedynie istnieniem obciążenia. Kwestia ta została poruszona z uwagi na to, że duży odsetek dzieci, które wychowały się w domu, gdzie obecny był problem alkoholowy, ma własne problemy z nałogami w życiu dorosłym. DDA jak sobie radzić? Drogą do uwolnienia się z nich jest między innymi odcięcie się do dzieciństwa i próba przemodelowania swoich zachowań prowadzących bezpośrednio do dysfunkcji. 

Cechy osób z DDA

Idąc za Cezarym Barańskim możemy wytyczyć pięć sfer, które cierpią na wychowaniu w toksycznych relacjach rodziny dysfunkcyjnej:

  • sfera emocjonalna, gdzie problem stanowi nieumiejętność radzenia sobie i pozbycia się emocji takich jak: poczucie wstydu, chroniczny lęk, wzmożony smutek, złość, poczucie krzywdy, częste przeżywanie silnego napięcia i poczucia winy niezależnie od jego zasadności;
  • sfera samooceny, gdzie dochodzi do wypaczenia obrazu siebie, niedowartościowania, upośledzonej umiejętności określania i wyrażania potrzeb;
  • sfera radzenia sobie w życiu, z dominującym perfekcjonizmem, szybką utratą energii, impulsywnością oraz skłonnością do zachowań kompulsywnych;
  • sfera relacji z innymi ludźmi, tutaj: nieufność, nadmierna kontrola, branie zbyt dużej odpowiedzialności, lęk przed odrzuceniem i silna zależność, chęć bycia zaakceptowanym;
  • inne problemy z grupy mieszanej, głównie w określaniu życiowych celów a później w ich realizacji, życie przeszłością, czarno-białe spojrzenie na rzeczywistość;

Funkcjonowanie osób z DDA w związkach

Dzieci alkoholików upatrują siebie w roli ofiary. W momencie kiedy zabraknie obok nich rodzica-alkoholika są skłonne szukać innej osoby, która będzie dla nich katem. Dlatego też tak często wchodzą w związki partnerskie z osobami mającymi problem z uzależnieniami. Zdarza się, że dochodzi do tego wyuczona chęć opiekowania się a najlepiej wyleczenia takiej osoby. 

Jeśli nawet związek zostanie nawiązany z osobą, która nie zmaga się z żadnymi zaburzeniami to i tak dla podtrzymania tej relacji może okazać się nieodzowny terapeuta specjalizujący się w problemach DDA. Realnymi zagrożeniami dla związku są:

  • niechęć do utracenia własnego ja po nawiązaniu intymnej relacji, działanie na szkodę takich związków,
  • duża obawa przed porzuceniem,
  • ukrywanie swoich uczuć i duża podatność na zranienie,
  • unikanie sytuacji konfliktowych i gniewu, obawa przed nimi,
  • trudność w ocenie sytuacji i dopasowaniu jej do norm,
  • skrajne postawy wobec odpowiedzialności,
  • poczucie bycia różnym i chęć izolacji,
  • zanik zdolności bawienia się,
  • szukanie kłopotów, trudności, przykrości,
  • wykazywanie zbyt dużej lojalności,
  • strach przed tym, że straci się kontrolę.

Leczenie syndromu DDA

Rozpoznanie i wypracowanie w sobie odpowiednich wzorców zachowania wobec schorzenia, wymaga terapii. Chory musi przede wszystkim pogodzić się z tym, że przeszłość minęła, prowadzi teraz samodzielne życie i jest tylko za nie odpowiedzialny. Obecność w jego życiu problemowego rodzica, nie determinuje jego decyzji i nie skreśla możliwości poukładania sobie zharmonizowanego życia. Terapeuta DDA prowadzi konsultacje stacjonarnie w mieście Poznań, ale też udostępniamy możliwość terapii online. Istnieje możliwość wzięcia również udziału w terapii grupowej. Za leczenie osób z syndromem DDA odpowiada psychoterapeuta uzależnień. 

Następstwem nieleczonego syndromu DDA, z mocnymi objawami może jest generowanie się kolejnych zaburzeń na tle psychicznym. Jednym z nich jest depresja i nadmierny pesymizm, prowadzące do wycofania i niechęci wobec innych ludzi. Niezwykle niebezpieczna jest też podatność na różnego typu uzależnienia. Osoba mimo tego, że wie jak wygląda życie pod wpływem alkoholu i jak straszne są jego konsekwencje sama zaczyna szukać w nim ukojenia. 

Jak poznać opanowanie syndromu DDA

Powodzenie terapii powinno przede wszystkim dać osobie zdolność do pozostawienia za sobą przeszłości. Taki powrót do zdrowia zaczyna się od:

  • przyznania, że rodzic był uzależniony i zaprzestanie usprawiedliwiania go,
  • zmiany swoich przekonań o własnej wartości i wrogości świata,
  • zauważa możliwość skorygowania swoich nawyków i przyzwyczajeń oraz robi to.

Jako terapię wspomagającą stosuje się głównie grupy wsparcia oparte na metodach 12 kroków. Aby zakończyła się ona sukcesem, pacjent przede wszystkim musi faktycznie chcieć takiej zmiany w życiu. Nawiązanie relacji  z terapeutą oraz grupą warunkuje szczerość i podtrzymywanie motywacji. Terapia nie należy do łatwych momentów w życiu i może być, szczególnie na początku, nieprzyjemna i mocno emocjonalnie obciążająca. Nie ma jednak możliwości bezbolesnego przepracowania przykrych emocji, szczególnie jeśli były latami ukrywane i spychane na boczny tor. 

© 2021 MARLENA I DANIEL DĄBROWSCY