Jezus Chrystus

Przyjście Jezusa na ziemię.

Jezus Chrystus przyszedł na świat, według zapowiedzi Izraelskich proroków. Bóg od wielu lat przygotowywał swój lud na przyjście Mesjasza, a jednak, Hebrajczycy nie rozpoznali Go. Izraelici myśleli, że Mesjasz będzie silnym królem, który zniszczy ich wrogów i odbuduje im królestwo. Jednak Chrystus nie postępował tak, jak chcieli Hebrajczycy. Mógł bez problemu zostać ich władcą, mógł postępować zgodnie z ich oczekiwaniami, tak, aby uwierzyli, że On jest Mesjaszem. Mógł pociągnąć za sobą tysiące wyznawców, a kiedy nie przyjęli Jego nauki, pozwolił im odejść. Nie biegł za nimi, nie zatrzymywał ich, bo to z czym przyszedł, to czysta, nieskazitelna nauka pochodząca od Boga, a Jezus nie chciał iść na kompromisy, ani pozwalać na nie swoim uczniom. Ostatecznie, niezrozumienie nauki Jezusa przyczyniło się w pewnym stopniu, do zamordowania Go, a On do samego końca trwał przy pełnej nauce otrzymanej od Ojca, bez żadnych kompromisów.

Życie Chrystusa i Jego działalność.

Jezus już od najmłodszych lat wykazywał ponadprzeciętną znajomość Pism Starego Przymierza. Rozpoczął jednak działalność w wieku trzydziestu lat. Wcześniej, najprawdopodobniej pracował z Józefem jako cieśla. Jego działalność opisana w Ewangeliach, trwała trzy lata, od chrztu i powołania dwunastu uczniów, do śmierci krzyżowej. Syn Boży nauczał lud, uzdrawiał chorych, uwalniał od demonów, modlił się do Ojca, a także ganił faryzeuszy za ich religijne postępowanie, tj. zachowywanie nauki wymyślonej przez ludzi, zamiast wypełniania przykazań Bożych. Jezus przyszedł z czymś zupełnie nowym, nauką o Królestwie Bożym, o której nikt wcześniej nie słyszał. Jednak najważniejszym co przyniósł, jest Nowe Przymierze. Chrystus przyniósł wolność. Często uzdrawiał w sabat, robiąc na złość uczonym w Piśmie. Chciał im przez to przekazać, że nie powinni nakładać na siebie, ani na innych religii, ale żyć w wolności, jednak oni tego nie przyjęli. Jeszcze zanim Syn Boży oddał swoje życie za ludzkość, mówił o zbawieniu z łaski, zamiast z uczynków. To jest właśnie to Nowe Przymierze, esencja chrześcijaństwa, czyli to co daje nadzieję na życie z Bogiem i wyróżnia Chrześcijaństwo od innych religii.

Co wyróżnia Jezusa i Jego naukę.

Religie świata łączy jedno. Aby pójść do nieba (ew. otrzymać nagrodę innego rodzaju), trzeba być dobrym człowiekiem, w przeciwnym wypadku, idzie się do miejsca wiecznej zagłady (lub jest się ukaranym w inny sposób). Jezus przyniósł coś zupełnie nowego, oryginalnego, nie do podrobienia. Chrystus pozwolił się zamordować, po to, aby uczynki przestały odgrywać rolę w drodze do nieba. Niewielu zrozumiało Jego śmierć. Niewielu też chce ją przyjąć. Już apostoł Paweł pisze w swoim liście do ludzi, którzy przyjęli ewangelię zbawienia, a potem powrócili do uczynków, czyli do próby zasłużenia na życie wieczne. Im dalej trwał czas, tym więcej nauk ludzkich psuło przyjęte przez ludzi prawdy o zbawieniu. Ewangelia Jezusa Chrystusa jest tak prosta, że ludzie nie potrafili jej przyjąć. A brzmi następująco: „Bóg postanowił ukarać wieczną zagładą każdego kto zgrzeszy. Widząc jednak, że jest to niemożliwe dla człowieka, aby żyć bez grzechu, postanowił ratować ludzkość od zagłady. Niemniej wypowiedziane przez Niego słowo nie mogło być cofnięte. Zamiast tego, wymyślił ofiarę zastępczą. Postanowił, że Jego Syn, nie popełniając żadnego grzechu, umrze i weźmie na siebie samego karę, zaplanowaną dla wszystkich ludzi. Odkąd Chrystus został zabity i zmartwychwstał, każdy, kto uwierzy, że Jezus jest Synem Bożym i złożył samego siebie jako ofiarę całkowicie wystarczającą do zmazania grzechu, otrzyma życie wieczne.”

© 2019 MARLENA I DANIEL DĄBROWSCY - tel. 579 699 696